ما را چون علی باید

  ازعلی گفته‌‌ها آمده وخواهد آمد. هر نسل وعصری از علی گفته و او را خواسته. بعض خواستن‌ها فروکاستن بوده و  وصف‌ها برداشت‌ها نسلی وفصلی انسان‌ها. وچاره‌ای هم نیست. اگر علی را بشر توان گفت، (که باید هم گفت چون اگر غیر این باشد، بر انسانها حرچی نیست چون فوق بشری را بابشر نتوان مقایسه کرد) از بحث‌های بشری هم اجتناب نه‌توان کرد. ما بشریم وبه وسع خود و با تاثیر و تاثر از محیط پیرامون، اظهار نظر کرده و ابراز احساسات نسبت به علی می‌کنیم. علی را به حق جمع اضداد گفته اند. حال اینکه جمع ضدها ممکن است یا نه؟ پاسخی است که به واسطه‌ی رفتارهای ایشان که گویی در همه‌ی اعصار بوده وکلامش آئینه‌ی تمام نمای نسل‌های گذشته وامروز و بعدها است. عدالت، اخلاق، جنگ، صلح، دعا، حکومت، خانه نشینی ، صبر،...و شهادت او آرزویی است که همه نسل‌ها در پی اش بوده و سر وجان‌ها برایش نثار وایثار کرده‌اند و قطعا خواهند کرد. تمسک یک گروه و دسته و حکومت و.... به علی وعدالت واخلاق  او مانع آن نه‌بوده که  مخالفین ایشان(متمسکین راست و دروغ) به واسطه‌ی مصادره‌ی  وی ، روی از علی برگردنند. طرفداران و یاران ومعتقدین  به علی را بازه‌ای یزرگ است که زاویه ی  بازی نسبت به هم وگاها خلاف جهت هم‌دیگر دارند. شدت خلاف جهت به حدی است که طرف‌دارو دوستادار وعاشق و مریدایشان آن  دیگردل باخته و شیدا  را تکفیر کرده ومشرکش می خواند. واین‌همه مانعی برای طی طریق دیگری نشده و نه‌خواهد شد. به هر روی ما هم با قلیل بضاعت خویش در شب شهادتش از او می خواهیم که را نشان مان دهد و÷ایدارمان به دارد و سر وسامانمان دهد دراین وادی بی سامانی . وسبزمان به دارد همیشه واندیشه های سبز او را پاس به داریم.

 

علی هم می توانست اما...

خلیفه نیستی

سلطان هم

فقط امام اول مظلومانی

و جای پنج سال

می‌شد که پنجاه سال حاکم باشی

می‌شد که شامات را

چون دندانی کند و پراکند

که سهم بچه‌های ابوسفیان باشد

و در امارت کوفه

کاری هم به «ابن‌ملجم» و «قطام» داد.

می‌شد هر سال

به هند و پارس

به چین و ماچین دعوت شد

سلطان روم
....بقیه در ادامه


ادامه مطلب